Zarząd

Sławomir Czarnecki

s-czarnecki

Prof. sztuk muzycznych 

Kompozytor i pedagog

 

Urodzony 23 lipca 1949 w Jeleniej Górze.
Studiował kompozycję u Piotra Perkowskiego i Romualda Twardowskiego w PWSM w Warszawie (dyplom 1974 ). W latach 1980-1981 odbył studia uzupełniające u Oliviera Messiaena w Paryżu, jako stypendysta rządu francuskiego. Od 1974 związany jest z PSM II st. im. J. Elsnera w Warszawie, gdzie prowadzi klasę propedeutyki kompozycji. Od 2006 jest profesorem w Instytucie Edukacji Muzycznej na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.
Od 2012 jest prezesem Oddziału Warszawskiego Związku Kompozytorów Polskich.
Laureat licznych nagród na konkursach kompozytorskich, m.in.: 1973 – I nagroda na konkursie kompozytorskim twórczości pedagogicznej we Wrocławiu za I Koncert fortepianowy dla młodzieży; 1975 – II nagroda na Konkursie Kompozytorskim IX Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku za Concertino per pianoforte e orchestra; 1976 – I nagroda na Konkursie Młodych Kompozytorów ZKP za Gradito per orchestra; 1980 – Nagroda Miasta Darmstadt na Konkursie Towarzystwa im. F. Chopina za Symphonie concertante; 1982 i 1985 – I nagroda na Konkursie Kompozytorskim Oddziału Warszawskiego ZKP za Intradę, Elegię i Postludium per organo oraz Pieśni Orfeusza na kontratenor, flet, obój i harfę; 1986 – nagroda im. V. Bucchi w Rzymie za Leśne wędrówki – 5 utworów na fortepian dla dzieci; 1997 – nagroda miasta Gdańska na konkursie z okazji 1000-lecia Gdańska za Hymnus Gedanensis na orkiestrę symfoniczną i chór.

Za swoją twórczość i działalność pedagogiczną otrzymał szereg nagród i wyróżnień, jak Srebrny Krzyż Zasługi nadany przez Prezydenta RP (1996), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2004), Odznaka Honorowa "Zasłużony dla Kultury Polskiej"(2006), Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego II stopnia(2008), Medal "Gloria Artis" klasy srebrnej (2009).

Punktem wyjścia dla twórczości Czarneckiego jest odrzucenie awangardy. Jego postawa estetyczna wiąże się z tradycyjnym rozumieniem piękna muzycznego, dążeniem do doskonałości warsztatowej i logiki w rozwoju formy. Pierwsze utwory wywodzą się z inspiracji neoklasycznych (2 toccaty na fortepian, Cantata Igor Strawiński in memoriam), wkrótce jednak kompozytor zwrócił się w stronę oryginalnych poszukiwań techniczno-estetycznych. Język dźwiękowy oparty został na myśleniu harmoniczno-interwałowym, w którym struktury złożone z różnych interwałów zyskują status elementów formotwórczych (np. Gradito, Trio per violino, violoncello e pianoforte). W kolejnej fazie twórczości wzbogacił kompozytor swój repertuar środków muzycznych o pierwiastki czysto sonorystyczne (np. Capriccio per 2 violoncelli, Concerto pesante per tuba e orchestra). Począwszy od ok. 1985 (Cantata Laudate Dominum) twórczość Czarneckiego wkracza w fazę postmodernistycznej syntezy. Wyrazem tej postawy jest sumowanie doświadczeń własnych i elementów zaczerpniętych z tradycji (np. Via Crucis per organo, Hombark-concerto per violino e orchestra). Ważnym elementem dialogu z szeroko pojętą tradycją muzyczna są w najnowszej twórczości Czarneckiego wątki folklorystyczne i narodowe, a szczególnie twórczo przetworzona muzyka górali podhalańskich i spiskich (Hombark-concerto, II Kwartet smyczkowy «Spiski», Wałaski, Interludia Sabałowe, Concerto Liliowe), czy innych regionów Polski: Lubelszczyzny( Concerto Lendinum),i Mazowsza( Kwintet wiosenny). W muzyce o charakterze religijnym sięga do wielkich tradycji muzyki europejskiej wywodzącej sie z chorału gregoriańskiego (Msza Jasnogórska, cykl Corona Mariae na chór a'cappella). Dotychczasowa twórczość zebrana jest w 50 opusach.